Osnova odricanja od mušrika i taguta

‘‘Tako smo svakom vjerovjesniku neprijatelje određivali, šejtane u vidu ljudi i džina koji su jedni drugima kićene besjede govorili da bi ih obmanuli - a da je Gospodar tvoj htio, oni to ne bi učinili; zato ti ostavi njih, i ono što izmišljaju‘‘ (el-En’am 112.)   

Osnova odricanja od mušrika i taguta prije svega znači “kidanje vjerske spone” sa tagutima i mušricima, na što se nadovezuje mržnja i neprijateljstvo. Allah je to objasnio u suri el-Kafirun, koja u sebi sadrži odricanje od širka, taguta i mušrika, a završava se sa “vama vaš din a meni moj Din”. Što znači da nismo na istom Dinu. Otuda su učenjaci Selefa i Khalefa, ubrojali ovu suru u dokaze praktičnog tewhida, i kada tumače asl Tewhida, obavezno uz njega spominju odricanje od mušrika, jer njegov nestanak ukazuje na nestanak Tewhida.

Tako da onaj koji kaže da tekfir mušrika i taguta, koji se pripisuju Islamu ne spada u aslud-Din, upada u kufr i novotariju.

Sa tekfirom ovdje mislimo na negaciju islama, a ne tekfir kažnjavanja. Štaviše, za ostvarenje aslud-dina ne uslovljavamo da zna riječ koja se sastoji iz korijena k-f-r, jer se ona zna putem Objave, već uslovljamo da negira vjersku sponu između sebe i njih. ’’Lekum dinukum we lije din’’ !

I ovim zatvaramo bolesnim srcima vrata poigravanja sa pojmovima. U isto vrijeme napominjemo da je danas opšte poznato među onim koji se pripisuju islamu, da se sa pojmom kafir misli na nemuslimana.

Međutim, bolesnici su ostavili muhkem-jasno, i poništili ga sa mutešabihom-manje jasnim (sumnjivim), poput onih za koje je Allah rekao da su im srca pokvarena.

Allah azze we dželle je rekao: “On tebi objavljuje Knjigu, u njoj su ajeti jasni, oni su glavnina Knjige, a drugi su manje jasni. Oni čija su srca pokvarena - željni smutnje i svog tumačenja - slijede one što su manje jasni. A tumačenje njihovo zna samo Allah. Oni koji su dobro u nauku upućeni govore: "Mi vjerujemo u njih, sve je od Gospodara našeg!" -A samo razumom obdareni shvaćaju’’ (Ali-‘Imran 7.)

A šta onda tek da se kaže za one koji ostave muhkem Allahovog Govora, govora Njegovog Poslanika Muhammeda, sallallahu ‘alejhi we sellem, konsenzus i muhkem govora starih učenjaka, pa ga sruše sa govorom savremene ‘uleme, među kojima ima onih koji se nisu odrekli niti širka, niti mušrika, a neki čak ni Taguta ?

Ako su iskreni, zašto nisu tražili u fetwama starih učenjaka šta znači pojam bera’at-odricanje? Pogledaj, Allah ti se smilovao, šta kaže o odricanju sam šejh AbdurRahman bin Hasan, rahimehullah.

Šejh ‘Abdur-Rahman b. Hasan, nakon što je spomenuo 4-ti ajet sure el-Mumtehanah u komentaru risale njegovog djeda, šejha Muhammeda bin AbdulWehhaba rahimehullah, kaže: 

„Ovaj ajet obuhvata sve što je spomenuo naš šejh, rahimehullah, od podsticanja na Tewhid, i negacije širka, i lojalnosti prema sljedbenicima Tewhida, i tekfira onoga ko ga ostavi čineći širk koji ga ništi, jer ko uradi širk ostavio je Tewhid, jer su njih dvoje dvije suprotnosti koje se nemogu sastati. Otuda, kad god se pojavi širk nestane Tewhid, a Uzvišeni je rekao o stanju onih koji čine širk: „I čine Allahu endade (druge ravnim) da bi skretali (pa skreću) sa Njegovog Puta. Reci: „Naslađuj se malo sa svojim kufrom, bit ćeš sigurno od stanovnika vatre“ (Ez-Zumer; 8). Allah Uzvišeni ga je protekfirio zbog uzimanja niddova (drugih ravnim) a oni su partneri (saučesnici) u ‘ibadetu, i ovakvih ajeta je puno. Otuda, on neće biti muwehhidom osim negacijom širka, odricanjem od njega i tekfirom onoga ko ga uradi“

(''Ed-Durerus-Senijje'' 2/204)

Pogledaj, Allah ti se smilovao uputom, kada šejh kaže: „Otuda, on neće biti muwehhidom osim negacijom širka, odricanjem od njega i tekfirom onoga ko ga uradi“

Zašto nema Islama bez tekfira mušrika? Zato što onaj ko ne tekfiri mušrike nezna Tewhid, jer on da zna Tewhid, znao bi da onaj ko nije ostvario Tewhid, nije na istom Dinu kao on, znao bi da onaj koji uradi veliki širk, da je takav ostavio Tewhid, jer su njih dvoje dvije suprotnosti, koje se ne mogu sastaviti u jednom srcu, znao bi da kada se pojavi širk, nestane Tewhid i obratno, i da nemogu obadvoje nestati a da jednog nema (ne ostane). Ali pošto on to sve ne zna, on i dalje smatra onog ko ne obožava samo Allaha, onim koji obožava samo Allaha. A to može biti rezultat samo njegovog neznanja o riječima Tewhida i onoga na šta one ukazuju.

Isto tako, kada se pojavi kufr tada nestane Iman, jer su njih dvoje dvije suprotnosti koje se nemogu sastaviti u srcu jednog roba, a da jedna od njih ne istjera drugo, njemu suprotno.

Rekao je Allahov Poslanik, Muhammed sallallahu ‘alejhi we sellem: „Kufr i Iman se neće nikada sastati u srcu jednog roba“ (En-Nesa‘i)

…………………………………………………………………………………………………………………….

Ovo su bili izvodi iz ‘‘Odgovora Bilibaniju na njegove šubhe i neznanje‘‘ od 8-10str!